Translate

30 Mayıs 2011 Pazartesi

Kaldırım

Yerde, tozlu kaldırımın üstünde öylece oturuyorlar... Bir yaşlı kadın, dört çocuk.

Çocuklar kız mı erkek mi belli değil. Tarak görmemiş saçları, hiç yıkanmamış gibi tozlu bedenleri var. Kaldırım gibi. Cinsiyetleri yok. Hepsi aynı giyiniklikte. Altlarında liğme liğme bir pantalon (şort?). Çocuklar 2 ile 8-9 yaşları arasında.

Birden irkildim... Nine bezlerin arasından minicik bir bebek çıkartarak diğer çocuğun yanına, yere, tozlu kaldırıma yüzükoyun yatırdı. Sonra da üstünü örttü eteğinin ucuyla, şefkatle. Büyük kardeş dikkatle, uyandırmamaya çalışarak bebeğin kulağının içinden birşey alıp attı öteye.

Yanlarında, kaldırımın üstünde pırıl pırıl parlayan metal bir sürahileri var. Zaman zaman içine bir bardak daldırarak su içiyorlar, sonra da öyle oturmaya devam ediyorlar. Çocukların yüzleri gülüyor genelde. Arada kalkıp biraz yürüyüp (çok da uzağa gitmeden ama) gelip yeniden oturuyorlar kaldırıma.

Kadın kaç yaşında acaba? Gözlerinin akı bembeyaz. Küçük çocuk bir tuğla bulup geliyor biryerden; zor taşıyor. Gülerken dişleri bir dizi inci gibi bembeyaz parlıyor. Tabii ki ayakları çıplak. Bebek hala uyuyor. Çocuklar da zaman zaman yataklarına yatar gibi uzanıveriyorlar kırmızı parke taşlarına tozlu kaldırımın. Önlerinden turiste benzeyen biri geçince hepsi birden kalkıp "money, money!" diye bağırarak arkasından koşmaya başlıyorlar. Bebek uyuyor. O da bir gün büyüyecek ve bu kaldırım üzerindeki yerini alacak.

Dilenmiyorlar herkese. Öylece oturuyorlar. Yanlarında geçerken birinin evine izinsiz girmiş gibi bir duygu geliyor insana. Tabii buralılar değil, onlar alışmış; üstlerine basmadan usta bir şekilde yanlarından geçiyorlar.

Çocuk güneşlenir gibi yattı kaldırıma yüzüstü. Altında yere serilen vişne çürüğü renginde bir bez parçası. Yüzünü iki avucunun içine aldı, bacaklarını dizlerinden kırdı, ayaklarını havada sallayarak, inci dişleriyle gülerek konuşuyor ninesiyle (annesi olabilir mi!).

Burası Yeni Delhi'de Dünya Sağlık Örgütünün bölge ofisi önündeki kaldırım.

Otobüs kalktı. Bebek hala uyuyordu...

Temmuz 2007

3 yorum:

  1. Çok etkileyici

    YanıtlaSil
  2. acı gerçeklerden bir sahne , üzücü

    YanıtlaSil
  3. mutluluğun resmi gibi geldi bana dünya bir yana inci dişli gülücükler birr

    YanıtlaSil